O nama

 

Teniski klub Banjica osnovan je 1999. godine i nalazi se u okviru Sportsko rekreativnog centra Banjica. Otvoreni smo tokom cele godine i posedujemo devet terena sa kvalitetno urađenom i održavanom podlogom od šljake i jedan teren za mali tenis. Dva terena su pokrivena u svim sezonama (hala sa čvrstom konstrukcijom) a tokom zimske sezone četiri terena se koriste pod balonom.

 

onama_1

 

Teniski klub Banjica nalazi se u zelenilu sportskog centra čiju okolinu okružuje spomenik prirode Beograda – Banjička šuma koja se od septembra 2015. godine zove Bajfordova šuma.

Tokom višegodišnjeg rada, u Teniskom klubu Banjica, trenirali su i radili neki od naših najboljih tenisera i sportskih radnika. Ponosni smo na svoj doprinos razvoju tenisa u Srbiji i podršku svima koji su ovaj sport odabrali i zavoleli a u kome je neprekidan rad jedini put ka rezultatu.

Jednako smo ponosni na kontinuitet koji okuplja mnoge ljubitelje sporta i rekreacije koji u Teniskom klubu Banjica aktivno treniraju i provode svoje dragoceno slobodno vreme.

U ambijentu koji ispunjava sve zahteve dobrih uslova za bavljenje sportom i rekreativnim sportskim aktivnostima spremni smo da ugostimo sve nove posetioce i ljubitelje tenisa.

Posedujemo odvojen objekat sa svlačionicama, masažom, sobom za odmor kao i servis opreme.

 


 

Istorijat

 

Istorija tenisa na našim prostorima ne zaostaje mnogo za počecima tenisa u svetu, čak štaviše, samo nekoliko godina kako je nova pomodna igra sa reketima zaokupila pažnju dvorova Engleske, Francuske i Austrougarske, a prvi reketi već su stigli na Balkan.

Austrougarski oficiri i engleski industrijalci počeli su da igraju tenis na prostorima Balkana početkom 80-tih godina XIX veka, a ostaje zabeleženo i na fotografijama da je gradić Priboj na reci Lim dobio prvi teniski teren, u okviru vojne kasarne austrougarske vojske, koja je tada boravila u ovom delu jugozapadne teritorije carevine štiteći granicu prema Turskoj.

Nedugo zatim tereni za novu igru niču kao pečurke, sasvim prirodno na Paliću već 1878. godine, jer je blizina Beča i Budimpešte uticala da sve što je novo najpre stigne u krajeve koji su geografski bliži prestonici Austrougarske. Te, pomenute 1878. godine održana su i prva nadmetanja, takmičenje pod nazivom Segedinski vinogradi, i pored tenisa sportisti su se nadmetali u mačevanju, jahanju, trčanju i rvanju.

Od tada, pa sve do danas, na Paliću, kao i Subotici, tenis ima bogatu tradiciju, a beli sport se širio i u ostale delove zemlje, nalazeći nove poklonike gde god se pojavio.

Veliko interesovanje za ovaj sport, naročito posle završetka Prvog svetskog rata, nametnuo je potrebu da se osnuje jedno vrhovno telo koje će okupiti sve klubove i sekcije na jedno mesto i organizovati jake turnire i takmičenja širom zemlje. Osnivačka skupština održana je 27. avgusta 1922. godine u Zagrebu, u kafani Zlatna kruna u Gajevoj ulici, broj 12. Za sedište JUGOSLOVENSKOG TENISKOG SAVEZA odabran je Zagreb, tada najjači centar tenisa u Jugoslaviji.

Skupštini je prisustvovalo 8 klubova, a kako je ustanovljeno, kompetencije novog Saveza ticale su se praćenja pravilne primene pravila tenisa na takmičenjima u zemlji, zatim saradnja sa inostranstvom i održavanje veza, stvaranje reprezentacija i odlučivanje o svim bitnim pitanjima za teniski sport.

Već 1926. godine Savez je prijavio reprezentaciju za igranje u Dejvis kupu, pa istorija beleži da je Jugoslavija svoj prvi meč igrala u maju 1927. godine protiv Indije u Zagrebu. Naši prvi Dejvis kup igrači Đorđe Dunđerski (Novi Sad) i Ivan Balaš (Bečkerek / danas Zrenjanin) izgubili su singl mečeve prvog dana, zatim i dubl, pa je ekipa Indije predala trećeg dana oba meča jer nisu imala takmičarski karakter, kako bi njihova delegacija stigla do Đenove na vreme da se ukrca na brod i otputuje u Delhi.

Iako ekipa bez velikog iskustva, Jugoslavija je u periodu od 1936 – 1948 imala pet igranja u finalu Dejvis kupa, a 1939. godine u finalu je nadigrana Nemačka (!!!) 3:2. Ova pobeda odjeknula je kao svetska senzacija ser u to vreme igrači našeg renomiranog protivnika bili su apsolutni favoriti.

Kuriozitet je da je samo nekoliko meseci kasnije Nemačka okupirala Poljsku i započela Drugi svetski rat, pa je Dejvis kup takmičenje prekinuto sve do 1946. godine. Praktično, u odsustvu takmičenja, ostalo je zabeleženo u istoriji da je Jugoslavija formalno 6 godina bila ne svrgnuti šampion Dejvis kupa.

Burna je istorija našeg tenisa od 1946. godine do danas. Bez obzira na političko-geografske podele i brojne promene sistema, od Federativne narodne republike do Socijalizma, zatim građanskog rata i razdvajanja, prvo na SR Jugoslaviju, potom na Srbiju i Crnu Goru, do današnjih dana kada je Srbija posebna celina, tenis je izdržao sve turbulencije i rezultati nisu izostali.

U periodu od 2007. do 2014. godine Srbija je postala velesila u svakom pogledu. Čak četiri igrača u seniorskoj konkurenciji je stiglo do pozicije broj 1 u svetu (Novak Đoković, Ana Ivanović, Jelena Janković, Nenad Zimonjić), a ekipno se Dejvis kup reprezentacija popela na pobedničko postolje 2010. godine pobedom protiv Francuske u finalu. Dve godine kasnije ženska ekipa stigla je do titule vicešampiona, pa je time zaokružen jedan period za koji se sa pravom smatra da je najveći u istoriji tenisa na našim prostorima.